Over de Noord (Article in Zilt Magazine 67)

OVER DE NOORD - ALTERNATIEVE THUISREIS VOOR RONDJE ATLANTIC

Rhiannon en Sebastiaan Ambtman en hun twee kinderen Emma (5) en Macsen (3) vertrokken in 2009 voor een Rondje Atlantic van twee jaar. Deze zomer begon de Pjotter, een Breehorn 37, aan de thuisreis via een ongebruikelijke route…

OVERWEGINGEN
Als we in mei 2011 op Cuba liggen, weten we dat we eind augustus weer in Nederland willen zijn. Maar anders dan de meeste boten op de terugreis van een Rondje Atlantic overwegen wij niet de klassieke route via de Azoren. We kiezen een traject via Newfoundland en IJsland, eventueel met een stop op Groenland. De ruige natuur van IJsland spreekt ons erg aan en we vinden het spannend om buiten de gebaande paden te gaan. Bijkomend voordeel is dat de terugreis, met een tussenstop in de PrinsChristiansund op Groenland, dan zal bestaan uit relatief korte oversteken. We stellen de keuze voorlopig nog even uit. Onderweg langs de Amerikaanse Oostkust naar het noorden kijken we wel hoe het weer en ons gevoel zich ontwikkelen.

VOORBEREIDINGEN
Op zoek naar informatie over de noordelijke route, vinden we in Zilt nummer 8 het artikel Bovenover, over de oversteek in omgekeerde richting. Een tocht met nogal wat tegenwind, dus concluderen we dat dat in het voordeel is van iedereen die het andersom doet. Ook de Pilot Charts en de Virtual Passage Planner software voorspellen gunstige wind en slechts een geringe kans op storm. Wel zullen we in eerste instantie te maken hebben met de tegenstroom van de Labradorstroom, maar in het tweede deel zal de Irmingerstroom dat
grotendeels goed maken. Duidelijk is ook dat het weer erg veranderlijk is in het noordelijk deel van de Atlantische oceaan. Dus winnen we naast onze eigen weersinformatie ook nog extern meteo-advies in.

UITWIJKMOGELIJKHEDEN
Op Newfoundland vinden we een meteoroloog en zeiler die ons wil helpen en bovendien leggen we onze plannen ook voor aan Herb Hilgenberg, de onder zeilers legendarische meteoman, en een professionele routeerder  (Commanders’ Weather).  Niemand denkt dat onze route onmogelijk is, dus besluiten we definitief over de
Noord terug te gaan. Aan de boot hoeven we niet veel meer te doen dan normaal voor een lange oversteek. Wel verruilen we onze oude klapschroef voor een Maxprop om ook op de motor in zeegang snelheid te kunnen houden. We willen onder alle omstandigheden de oversteek zo kort mogelijk houden. Tevens lopen we ons
stormtuig nog eens goed na. Naast pilots en kaarten voor IJsland kopen we deze ook voor Ierland en Schotland. Mocht het weer echt tegenzitten dan zijn dat onze uitwijkmogelijkheden.

ONDERWEG
In Long Pond bij de Royal Newfoundland Yacht Club (RNYC) wachten we lang op het juiste weer. Bovendien wordt duidelijk dat we rechtstreeks naar Reykjavik zullen moeten zeilen. Door de ijssituatie zit een stop in het zuiden van Groenland er dit jaar niet in. Als we op 3 juli op een kalme zee Conception Bay uit motorzeilen worden we opgehaald door een paar dolfijnen. Een gunstig voorteken? 

De eerste nacht over de beruchte Grand Banks verloopt rustig. Af en toe zien we een vissersboot of een vrachtschip op AIS. Dan komt de mist opzetten die ons voorlopig niet meer loslaat. We varen iets verder naar het oosten om een eerste milde depressie voor langs te laten gaan.

MIDDENOP
Al snel hebben we een goed ritme te pakken. We eten, drinken en slapen goed. We lezen veel en de kinderen vermaken zich opperbest. Onze kachel houdt de temperatuur aan boord aangenaam. Behalve onze stemming is alles om ons heen grijs, de zee, de lucht en alles daartussen.

Na 4 dagen versturen we een bericht via Twitter; 'If there were road signs they'd say: Newfoundland 567nm,  Greenland 415nm, Ireland 1069nm, Acores 912nm, Iceland 837nm'. Onze positie is dan ongeveer 53 Noord en
40 West, we zitten echt midden op de Noord-Atlantic.

ONHEILSBERICHTEN
De goede stemming slaat om als we via de kortegolfradio contact hebben met Herb. Op 7 juli geeft hij aan, dat er twee lagedruksystemen samenkomen en dat die voor slecht weer zullen zorgen op onze directe route. Hij adviseert om niet boven 57°N te komen en 400 mijl naar het oosten te varen om de depressie voor langs te laten gaan. De volgende dag hebben we weer contact. Volgens Herb zijn we dan te ver noord gevaren, terwijl we ons toch echt zuid van de opgegeven breedte bevinden. Wellicht is er iets verloren gegaan door de slechte verbinding de vorige dag. Herb raakt echter geïrriteerd, omdat hij denkt dat we zijn advies niet hebben opgevolgd.

RHUMBLINE
Hij zegt letterlijk dat we zo rechtstreeks de hel in varen. Niet iets dat je licht opneemt van iemand met bijna 25 jaar ervaring in dit gebied. We varen echter veel sneller dan we aanvankelijk dachten en ook aan hem hebben gecommuniceerd. Door de slechte verbinding kunnen we hem dit helaas niet duidelijk maken. Dus rekenen we zelf driftig met de voorspelde wind, bestuderen we de weerkaarten en weerberichten en overleggen we via email met onze meteoroloog in Newfoundland. De conclusie is, dat als we gemiddeld 7 knopen blijven varen, we de
depressie voor kunnen blijven. Die nacht nemen we een moeilijk besluit; we gaan door op de rhumbline richting IJsland.

TEGENSTRIJDIG
De weermodellen van de Canadese en Amerikaanse weerdiensten zijn het de daaropvolgende dagen niet helemaal met elkaar eens. Pas op 10 juli komt er een stormwaarschuwing van de Amerikanen. Vooral de verwachte golfhoogtes tot 22 voet baren ons zorgen. Door de mentale druk van al die onheilstijdingen is de oversteek een stuk zwaarder geworden. Maar ook fysiek is het niet gemakkelijk, omdat de wind is toegenomen en we nu een stuk scherper aan de wind varen. Maar diezelfde wind zorgt er uiteindelijk ook voor dat we ons
gemiddelde boven de 7 knopen weten te houden en het systeem voorblijven. Na 9,5 dag en 1521 mijl komen we om 1 uur 's nachts aan in Reykjavik waar het dan nog licht is. De kinderen vinden het fantastisch om in 'IJsjesland' te zijn. We gaan de volgende ochtend dan ook direct op zoek naar hun welverdiende ijsjes.

MEEST NOORDELIJKE PUNT
We beleven een erg mooie tijd in IJsland met zijn ruige fjorden, vulkanen, geisers, gletsjers en saga's. Boven IJsland bereiken we het meest noordelijke punt van onze reis (66°33'N) net binnen de poolcirkel. Via de prachtige ongerepte Faeröer en Fair Isle varen we terug. Op 18 augustus verschijnt, voor het eerst in twee jaar, weer het
vertrouwde licht van de Lange Jaap in Den Helder aan de horizon.

 ---------------------------------

The article appeared in Dutch Sailing Magazine Zilt #67. The PDF version can be downloaded here. 

Nada es Imposible

Over  the last 27 months we have traveled 25 000 nautical miles, visited 28 countries, completed two Atlantic Ocean crossings, sailed into the Arctic Circle and survived one near sinking in the Gambia, one hurricane in Nova Scotia, one lost propeller blade in the San Blas Islands, one terrifying run-in with heavily armed customs agents off the coast of Cuba, one storm that chased us between Newfoundland and Iceland and one man overboard in the Faroe Islands.

But what have we really experienced?

Real life on board.  Adjusting to a life with very different and sometimes uncomfortable guidelines, living in a small space, thinking up creative solutions to entertain ourselves in this very small space, never having any time alone,  fresh water management and the resulting change in hygiene habits,  procurement of  food  in out of the way places,  strict policies to avoid bugs on board, never ever ever ending boat maintenance,  an ongoing worry about safety on board and a nagging fear that something horrible will happen or something critical will break down. 

Wonders of nature.  Mountains rising up out of the clouds, craggy cliffs and caves,  startlingly blue water, awe inspiring waves, incredible sunrises and sunsets, the wonderful variety of shapes and colours that the sky and sea can produce and the thrill of ‘land in zicht!.’  Hearing a hippopotamus grunting next to the boat,  the storm kestral that kept us company in the middle of the Atlantic Ocean, a huge humpback whale gliding in the water a few meters away, exchanging a smile and a wave with a group of dolphins frolicking off the bow…

Memorable Arrivals.  The English coast in the distance after our first overnight voyage, passing the waypoint buoy off the coast of Suriname following a 14-day Atlantic crossing, the statue of liberty as we entered New York Harbour, my parents welcome in St. Andrews New Brunswick,  the Lange Jaap in the distance as we sailed the final miles.

Amazing  people.  The boy in Gambia who lived in a mud hut but had a poster of Zinidane Zidane on his wall, the Irish musician adventurers who had sailed both the Northeast and Northwest passages , the Russians that were attempting the same adventure on a rubber raft, the unassuming Spanish man in Cape Verde with a huge homemade boat and a flying dinghy, Laura Dekker the youngest solosailer in the world, the many kind people in Newfoundland who offered us so much support, the warm welcome at a wedding celebration in Fair Isle, a uniquely open and supportive cruisers community and some really extraordinary friendships that I know will last long after this adventure is over.  

The Family Unit.  Being a snug little entity of our own,  completely relying on and trusting each other seeing the thrill of new experiences reflected in the eyes of the people you love most in the world,  Seb’s grin when he reeled in his first fish, Emma’s proud face when she swam under the dinghy, Macsen’s squeak of delight as underwater wonders appeared before his diving mask, long hikes in the wilderness, playing in the snow together for the first time,  drinking hot chocolate in the cabin when it is cold and raining outside, never missing a moment, being so close and intimate and generally feeling that when we are together nothing is impossible. 

What an experience! So pure and so real.  We have now come full circle and we bid farewell for now to our life on board with very deep sadness looking forward to our new lives knowing that we will always have this wonderful adventure.    

Pjotter standing by…

Article in the Schuttevaer and on Den Helder harbour website

Jong gezin terug van twee jaar durende wereldreis
Ze zwierven 27 maanden over zee, legden 25.000 mijl af en bezochten 28 landen. Maar zaterdag 20 augustus arriveerden Sebastiaan Ambtman, zijn vrouw Rhiannon en hun twee kinderen Emma (5) en Macsen (3) weer veilig in Den Helder.

In Den Helder meerde de Pjotter, een Breehorn 37 van bijna 12 meter, af in Museumhaven Willemsoord. Daar wachtte hen een warm onthaal door familie en vrienden, georganiseerd door Sebastiaans zus Linda Ambtman. Sebastiaan (33) zeilde eerst met zijn gezin van Den Helder via Engeland, Spanje en Portugal naar Noord-Afrika. Vervolgens stak hij de oceaan over naar het Caribisch Gebied, langs de kusten van Midden- en Noord-Amerika om uiteindelijk weer naar West-Europa terug te keren. ‘Plan was een jaar weg te blijven, maar het ging zo goed dat het er uiteindelijk meer dan twee werden. Spannend was het trouwens af en toe wel.' Zo kon voor de Noord-Amerikaanse kust net op tijd beschutting worden gevonden voor de orkaan Earl. Later hielp een Amerikaanse duiker hen toen het jacht haar schroef had verloren. Zowel de schroef als de borgpen werden door hem in 14 meter diep water teruggevonden. De wereldreizigers hebben geen last gehad van piraterij. Wel voeren ze af en toe in gevaarlijke gebieden in konvooi. ‘In de landen die we aandeden, hebben we ook veel rondgetrokken en verder hebben we op zee ontzettend genoten van prachtige zonsondergangen. De hele reis was een prachtig avontuur', zegt de internet-marketeer, ‘maar ik ben heel blij dat we weer veilig terug zijn.' (PAS) 

Link to Schuttevaer

Zeilnieuws
 
Op zaterdag 20 augustus meerde Sebastiaan Ambtman met zijn zeiljacht Pjotter af in Museumhaven Willemsoord. Precies 27 maanden geleden was hij met zijn vrouw en twee kleine kinderen ook vanuit Jachthaven Willemsoord vertrokken om een wereldreis te gaan maken. In totaal heeft hij 25.000 zeemijl afgelegd en 28 landen aangedaan, verdeeld over West-Europa, Afrika, Caraïben, Midden- en Noord-Amerika.

Link

'Na twee jaar varen terug in Oudeschild' artcile in Texelse Courant

Na twee jaar varen terug in Oudeschild

Twee jaar geleden was Texel de eerste stop van hun rondreis over de Atlantische Oceaan. De plek om de laatste voorbereidingen te treffen en om afstand te nemen van het normale leven. Donderdag keerde de Pjotter terug in de haven van Oudeschild, met aan boord Rhiannon en Sebastiaan Ambtman uit Amsterdam en hun kinderen Emma en Macsen - en een schat aan ervaring.

Ze komen rechtstreeks van Fair Isle, het zuidelijkste eiland van Shetland, halverwege de Orkneys, zo’n drie en een halve dag varen van Texel. Misschien wel het meest onwerkelijke stuk van de afgelopen twee jaar, de reis terug naar huis. ‘Toen we vanmorgen Den Helder passeerden, stond Sebastiaans vader op de dijk met een Nederlandse vlag te zwaaien’, vertelt Rhiannon. ‘Zo dichtbij, en toch konden we er niet komen.’ Het was een bewuste keus om eerst naar Texel te gaan. ‘Na twee jaar is het goed om een moment te nemen om even tot rust te komen, even omschakelen voor we ons weer in het gewone leven storten.’

Een reis van twee jaar is niet iets dat je zomaar onderneemt. Of toch? ‘We waren het al langer van plan’, vertelt Ambtman. ‘We hadden de boot gekocht en ons voorgenomen over twee jaar van wal te steken. Tot we iemand tegenkwamen die ons vroeg: waarom over twee jaar? waarom niet nu meteen? Want het blijkt dat veel mensen twee jaar als een soort veilige optie houden. Dat is ver weg, in die tijd kan er van alles gebeuren en je hoeft nog niet concreet plannen te maken.’ Eenmaal bewust van dit feit, bleek er inderdaad geen zwaarwegende reden te zijn de reis uit te stellen. Dus werd de Pjotter naar Texel gevaren, waar de reis van start ging.
In twee jaar tijd zeilde de familie Ambtman de hele noordelijke Atlantische Oceaan rond. Van Texel naar Engeland, via Biskaje naar de Canarische Eilanden en de Gambia, dan de oversteek naar Suriname en langs de Caraïben en de oostkust van de Verenigde Staten naar het noorden. Daar, in New Brunswick, werden Rhiannons ouders bezocht. ‘Daar aangekomen, besloten we nog een jaar langer weg te blijven.

Het is bekend dat je pas na twee jaar volledig los van alles komt. En het liep allemaal voorspoedig, dus waarom niet?’ Dus er werd weer koers naar het zuiden gezet, nogmaals langs de oostkust van de Verenigde Staten. Ten noorden van de Bahama’s werd het stormseizoen afgewacht, waarna in het voorjaar via Curacao, Colombia en Midden-Amerika weer noordwaarts werd gevaren. Vanaf Newfoundland werd via IJsland, de Far-Oer en Shetland koers gezet naar Den Helder. ‘Het was een emotioneel moment om diep in de nacht het licht van de Lange Jaap weer te zien’, vertelt Sebastiaan, die in Den Helder opgroeide.

De lange reis werd gemaakt op een Breehorn, een schip van maar net elf meter lang en drieëneenhalve meter breed. Een klein schip, wat vooral bleek toen onderweg van IJsland naar Europa een storm moest worden ontlopen. ‘Dat was wel spannend, we konden hem maar net voorblijven’, vertelt Rhiannon. ‘Het was vooral moeilijk omdat Herb, die het weerbericht voor zeevarenden verzorgt, zei dat het erger was dan we ons konden voorstellen. Maar we hebben het gered.’

Sebastiaan en Rhiannon zijn beide zeilers, wat in het geval van een lange reis ook wel noodzakelijk is. ‘Toch leverden twee kapiteins op een schip geen problemen op.’ Voor de vijfjarige Emma en de driejarige Macsen was het verblijf op de boot helemaal geen probleem. Net als hun ouders zullen ze weer moeten wennen aan het vasteland. ‘Gelukkig konden we ons huis in Amsterdam aanhouden, dus daar kunnen we zo in’, vertelt Sebastiaan.

‘En verder? Ach, we zijn wel iets anders tegen de wereld gaan aankijken.’

Tekst en foto: Pip Barnard

'Only do the amazing things' Helderse Courant newspaper article

Sebastiaan, Rhiannon, Emma en Macsen Ambtman zijn na ruim twee jaar zeilen weer terug in Nederland
 
Alleen maar fantastische dingen doen
door Bo-Anne van Egmond
 

DEN HELDER - ’Only do amazing things.’ Doe alleen maar fantastische dingen. Een vriend van Sebastiaan Ambtman (33) en Rhiannon Davies (41) zei het tegen ze, vlak voor ze met hun kinderen Emma (5) en Macsen (3) en hun zeilboot Pjotter twee jaar en drie maanden op reis gingen. En die fantastische dingen hebben ze gedaan.

Zaterdag kwamen ze terug.Familie en vrienden gaven ze op de kade bij het Visserscafé een groots onthaal. En daarmee was de cirkel rond: vanaf dat punt waren ze ook vertrokken. Voor familie en vrienden is het een emotioneel weerzien. Bij Sebastiaans zus Linda parelt een dikke traan achter het glas van haar zonnebril als ze haar
kleine nichtje Emma vasthoudt. Moeder Christine Lindenhovius kan haar zoon niet loslaten. Zodra ze aan land zijn, lijkt het alsof ze nooit zijn weggeweest. Tuurlijk, er worden verhalen uitgewisseld, speeches gehouden, maar ondertussen voelt alles weer normaal. ,,Hetis heel vertrouwd’’, zegt Sebastiaan.

Besef
Het besef dat ze terug in Nederland waren kwam toen Sebastiaan in de verte het licht van de Lange Jaap zag. ,,Toen had ikhet niet meer. Ik moest echt even slikken’’, zegt de geboren Nieuwedieper. Maar vanaf dat moment sloeg ook de rust toe. Ze hóefden niet meer. ,,Die reis was ontzettend mooi, maar je moet toch ook technische problemen oplossen, zorgen dat je voorraad op orde is.’’ Rhiannon: ,,Een soort knoopje in je maag.’’Sebastiaan: ,,Alertheid. Dat konden we toen eindelijk loslaten.’’
Hun reis ging richting Zuid-Europa, Marokko, Gambia en via Kaap Verde richting Suriname. ,,Dat was onze langste oversteek. Twee weken op zee.’’

Water en wolken
Het was ook het mooiste moment. Rhiannon: ,,We zagen er tegenop.We wisten niet wat we konden verwachten, misschien zouden we wel heel erg gek worden. Maar uiteindelijk was het echt het mooiste.’’ ,,Mensen denken dan dat je op zee alleen maar water ziet en wolken’’, zegt Sebastiaan, ,,en dit klinkt misschien heel nerdy, maar je
ziet echt elke dag andere wolken en ander water.’’ Ze genoten van de kleinste dingen: ,,Als het slecht weer was, probeerden we toch een hoogtepuntje te vinden. Zo van: oh, vandaag hebben we hagelslag op brood!’’, lacht Rhiannon. Vanaf Suriname ging de reis omhoog naar de Caraïben, de Verenigde Staten en Newfoundland, weer terug naar beneden naar de Bahama’s, Dominicaanse Republiek, de eilandengroep San Blas en uiteindelijk weer omhoog langs de Amerikaanse kust richting IJsland. In totaal heeft de familie zo’n 25.000 mijl afgelegd over zee, een rondje om de wereld als je de evenaar volgt.

Natuurlijk hebben de twee grote verhalen. Over die ene keer dat tussen Newfoundland en IJsland een storm heel direct achter ze zat en ze die maar nét voorbleven. Of die keer dat orkaan Earl precies over ze heentrok. ,,We hebben toen een goede plek opgezocht, zeven mijl landinwaarts. Het oog kwam recht op ons af. Echt heel heftig’’, zegt Sebastiaan met glinsterende ogen. Rhiannon: ,,Die golven waren vijftien meter hoog. En we hebben maar golven van drie of vier meter nodig om om te slaan.’’Hoewel mensen het meest geïnteresseerd zijn in de horrorverhalen, onthouden ze die nou juist niet zo. Sebastiaan, lachend: ,,Het is net zoiets als een kind krijgen.’’ Rhiannon: ,, Ja, zodra je aan land bent, vergeet je alles weer.Want het kan heel erg stressvol en vermoeiend zijn. Je slaapt maar drie uur, dus in een diepe slaap kom je niet.’’ Sebastiaan: ,,Het is een soort psychologische bescherming. Anders kom je ook gewoon niet verder.’’

Mooie dingen
Nu ze weer thuis zijn, willen ze die amazing things ook in Nederland doen. Sebastiaan: ,,We weten nu dat we dingen niet voor de rest van ons leven hoeven doen. Dit komt op je pad. Mensen zien nu ons als avonturiers, maar zo zien we onszelf niet. Rhiannon: ,,Het is voor ons een kans om een verandering te maken.’’ Voor hun reis
sloegen ze potjes pindakaas in. Onderweg kochten ze die ook nog wel eens. Zo ook op Curaçao. Uiterste houdbaarheidsdatum van het potje: 20 augustus 2011. De datum van aankomst: de cirkel was zo echt rond.

Licht in Zicht!

At 3am this morning, August 18th, we caught a glimpse of the flash of the Lange Jaap. This is the beautiful big red lighthouse of Den Helder with a light range of 30 nautical miles. Seb grew up in Den Helder and the Lange Jaap has been a large and visible symbol of home for him for his entire life. Rather emotional to see it again from our Pjotter after 27 months away. Just one of several highly emotional moments that I'm sure we will experience over the next few days.
We expect to arrive on Texel, an island in the North of the Netherlands, at around 1100 this morning. Our plan is to stay there for two days and then to sail the last six nautical miles to arrive in Den Helder on August 20. Full circle.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Sudureyri

After a 166 nautical mile motor sail through little wind along the dramatic coast we turned the Pjotter into the Sugandafjoerdur to the little town of Sudureyri.  In addition to the stunning location, sandwiched at the point of the 13 km long Sugandafjordur,  the town is also notable for being a forerunner in Iceland in sustainability.  Sudureyri gets all its energy and hot water supplies from sustainable sources.  The villages’ prime fishing grounds lie close to shore so little fuel is used to power boats and traditional fishing methods mean that the natural balance of the fish stocks is not endangered.  

Seb was invited out for the day on the Gestur Kristinsson, a 37 foot fishing boat skippered by a local fisherman named Höskuldur and carrying one additional crewman named Niels.  The three of them motored out of the protected harbor at 0530 in the morning and returned with 2,4 tonnes of haddock, cod, catfish, monkfish and sole at about 1700.   Emma and Macsen and I hurried out to meet them on the dock to watch the fish being unloaded.  Seb was jubilant and full of tales of the 18km of line (18,000 hooks) sent out from the boat, the complexity of gaffing so many fish,  catching a monkfish with a mouth as big as his own head, taking stitches out of Niels’ thumb and many more.  After the fish were hauled out and weighed we ushered a rather fishy smelling Seb back to the boat carrying a huge monkfish tail and a good size sole.  He spent much of the rest of the evening filleting and together we rigged up a drying frame for the leathery monkfish skin, a strange and interesting souvenir.   We finally settled in for a delicious meal of monkfish and rice at about 10 o’clock in the evening.  

The monkeys and I had spent the day wandering around the village and soaking in the swimming pool and hot pots.  The pools are outdoors and from their warm waters you can hear the sheep baaing and can watch them scrabbling around on the steep cliffs above. Rather pleasant.  We topped our day with an ice cream (we are in Iceland after all) before heading back to view Papa’s catch.    

                                          "I am going fishing!"

Arctic Ocean

On our way to a little island called Grimsey on the North of Iceland we were honoured by a visit from Neptune of the North. He joined us to celebrate our crossing of the polar circle (66 33 44N) and entry into the Arctic Ocean. Macsen was a little scared of him but remained polite throughout his visit. The appropriate libations (Laphroaig) were liberally poured overboard in thanks for our safe passage.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Reykjavik and the Golden Circle

Thanks to an abundance of geothermal heat, swimming is a national institution in Iceland, and nearly every town has at least one sundlaug (heated swimming pool).  In our first five days in Iceland we went swimming outside almost every day and ate a total of seven ice cream cones per person.  We never achieved this quantity of swimming and ice cream eating in our time in the warmth of the Caribbean. The weather was very sunny and relatively warm (between 8-15 Celsius) and the hot pots (thermal pools) were delicious.  After 9,5 days at seas we felt in need of a little pampering and touristing so we rented a car and headed out on the Golden Circle to see the major sights in the area.  The countryside is stunning with huge rocky cliffs and bright green hills leading down to shining lakes and fjords.  The South coast was bleak with black evil lava rocks lumped across the landscape giving the place a mysterious and wonderful feel.  You can easily see why stories of trolls and fairies and other wonderful creatures abound in this landscape.  The countryside is relatively untouched and there are few houses (over 35% of the 320,000 Icelandic people live in Reykjavik) but the tourist hot spots are crowded.   
 
Our first stop was Geysir, location of the mother of all geysers after whom all other geysers in the world are named.  Geysir used to shoot up 100 metres but over the years visitors have thrown stones into it and now it only spouts a few metres high.  Sometimes people do things that aren’t very clever.  Just next to Geysir, however, is Strokkur and this one shoots an impressive 25-35 feet of water and steam every 8-10 minutes.  It was hard to drag the monkeys away.  They would wait eagerly and then throw their hands in the air with a big ‘whooaaaa!’ whenever she blew.     

The Blue Lagoon is a field of milky blue water glowing and steaming in the middle of a black lava field, impressive.  The spa area consists of a huge rocky pool heated to 38 Celsius by the Svartsengi geothermal plant. Our hotel was locate 600 m from the lagoon and the path us led through an eerily beautiful lava field.  Each day the walk would take a little longer as Emma and Macsen honed their troll and fairy hunting skills.  There were hundreds of exciting little nooks and crannies in the moss covered lava that they peered into each one hoping to make friends with the little folk inhabiting them.  We spent hours floating around the pool, eating ice cream in the water (nothing is closer to heaven for a 3 and 5 year old) and smearing the silicon mud on our faces.  Seb and I both tried a floating massage and had our tense passage-weary muscles rubbed while floating around outside in the huge warm milky bath.  After two days we headed back to the Pjotter glowing warm, relaxed and with skin as soft as a baby’s bottom.  

St. John’s to Reykjavik

Imagine our dismay when, about five days into the voyage, we learned of an approaching low pressure system that promised very heavy winds (35-50 knots!) and waves to match (up to 22 feet!)…not something we were keen to experience.  Although it never looked as they we would be anywhere near the middle of it we were uncomfortable even to be on the periphery of such as system.   Our options were to turn East, adding several hundred miles and 3-4 days to our passage or banking that the winds would remain steady enough to continue our rapid progress straight ahead to arrive in Iceland ahead of the system.   After carefully studying our forecast information we agreed to keep our course and minimize our time at sea. The forecast 15-20 knots of wind SSE-SE delivered and we managed to keep our speeds over 7 knots for the last 5 days.  Our average for the entire 9,5 days crossing was 6,8 knots!!!  All in all it was a physically comfortable and enjoyable crossing with steady winds and minimal seas.   Mentally it was much more trying but regular weather updates and emails from friends and family kept our spirits up most of the time.  The monkeys were an absolute joy and remained positive the entire time, pretty incredible for two young children kept in a small, wobbly enclosed space for days on end. 

At 1200am on July 12^th, exactly 9,5 days from departure, we tied up our Pjotter on the public wharf in Reykjavik.  Two very pleasant and efficient customs agent were  on board within an hour and we checked in with them while sitting outside in the cockpit and completed all of the paperwork in the midnight sun.   After a very brief but highly enjoyable ‘ aankomst biertje’  we settled with great relief into our finally still bed. 

Day 9: Whew, arrived in Reykjavik!

Date: July 12th, 2011
Time: 0000UTC
Position: 64.09.316N / 021.56.386W
Trip: 1521nm
Underway: 228 hours

Conditions: happy, tired and satisfied.

Off to bed..

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Day 8: Pilot Whales

Date: July 11th, 2011
Time: 1200UTC
Position: 61.05.08N / 027.27.13W
COG/SOG: 35-40 degrees / 6.5-7kn
Trip: 1264nm
Distance to go (DTG): 244nm
Underway: 192 hours
24h distance: 164 nm
Conditions: SE 15-20, cloudy w brief sunny patches. Cabin 20 degrees, outside 13 degrees. Sea 2-3m
Sails: main single reef, genoa double reef

Today a pod of pilot whales came to swim in our wake. Their glistening black bodies plunging through the wake in perfect synchronization with one another. I think that they were trying to reassure us that we are almost there. We keep our eyes peeled for whales and dolphins. There are minke, humpback and even orca and blue whales around Iceland. Exciting!

I finally dare to give an estimated arrival time, late on the evening of the 12th. We expect to arrive in Reykjavik Harbour at around midnight local time but that is no matter as it will still be perfectly light out. Simplifies navigation significantly. We are still cruising along at around 7 knots with 20-25 knots of wind. Over the last 24 hours it has become a little more uncomfortable and every now and then someone splashes a large bucket of water over the boat. So far we have managed to elude this joker and they have yet been able to soak Seb or I as we are adjusting something outside.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Day 7: Northern Nights

Date: July 10th, 2011
Time: 1200UTC
Position: 59.08.27N / 031.01.11W
COG/SOG: 35-40 degrees / 7kn
Trip: 1100nm
Distance to go (DTG): 400nm
Underway: 168 hours
24h distance: 172nm
Conditions: SE 15-20, cloudy w brief sunny patches. Cabin 17 degrees, outside 13.2 degrees. Sea 2m
Sails: main single reef, genoa double reef, full cutter

It is 2230 as I write this and outside it looks like high noon. The sun will probably go down within an hour or so but will be back up again by 0330. It makes our night watches much more pleasant but it is very difficult to explain to the monkeys why they always have to go to bed while the sun is still up. Most unfair.

We are still making good progress and keeping our 7+ knots average. Our angle on the wind is a little higher causing the boat to heel a little. Emma and Macsen take advantage of this and have developed a game that has them sliding from the navigation table into the kitchen. Points are given for the best 360, twirl, backwards twist etc. Good fun.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Day 6: Sunshine!

Date: July 9th, 2011
Time: 1200UTC
Position: 56.54.46N / 034.19.43W
COG/SOG: 35-40 degrees / 7-7.5 kn
Trip: 928nm
Distance to go (DTG): 571nm
Underway: 144 hours
24h distance: 174nm (!)
Conditions: SE 15-20kn, cloudy some sunshine, cabin 21 degrees, outside 9.7 degrees, sea 1.5-2m
Sails: main single reef, genoa double reef, full cutter
The sun popped out for a few hours this afternoon and that felt sooo good. We even opened the companionway to air the cabin and I sat on my watch with the sun baking my back. Maybe it really is July! All is well on board and we are making good progress. Our usual average speeds of 5-5,5 knots (120-132 nm per 24 hours) have become 7-7,5 knots (168-180 nm per 24 hours). This will hopefully bring us to Reykjavik ahead of a low that is moving North East towards us and bringing heavy winds. Full speed ahead!

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Day 5: The Smooth Faced Viking

Date: July 8th, 2011
Time: 1200UTC
Position: 54.53.10N / 037.52.14W
COG/SOG: 40 degrees / 5.5-6 kn
Trip: 754nm
Distance to go (DTG): 740nm
Underway: 120 hours
24h distance: 132nm
Conditions: light variable winds. overcast. Cabin 21 degrees, outside 8.5 degrees. Sea <1 m
Sails: full main and iron jib (motor)

Provided that we do not have to make any significant course changes due to weather conditions, we passed our halfway point today. This event was celebrated in a low key way with the baking of a cake and the opening of a huge box of Lego for the monkeys. I say 'for the monkeys' but Seb and I dug into the Lego with just as much enthusiasm as Emma and Macsen. To round off the celebration Sebastiaan the Hairy decided to remove his beard as a show of gratitude and respect for Neptune (or perhaps to Odin and Thor). Emma is not at all keen on the smooth face of her Papa and wants him to grow it back immediately. Macsen just kept staring at him as though he wasn't quite sure.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Day 4: Vastness

Time: 0600UTC
Position: 54.30.96N / 038.26.66W
COG/SOG: 35 degrees / 5-5.5 kn
Trip: 724nm (almost halfway)
Distance to go (DTG): 769nm
Underway: 114 hours
24h distance: 149nm
Conditions: light variable winds. overcast. Cabin 21 degrees, outside 8.4 degrees. calm seas (<1 m)
Sails: full main and iron jib (motor)

There is little sun and the stars have been clouded out by mist or clouds every night so we are very grateful for our modern GPS and chart plotter. We do have a sextant on board but we haven't seen anything to 'shoot' in the past 2 days. Tracking our position on the paper chart on the wall helps show the monkeys where we are. I have no idea how the early navigators managed to find anything out here. Truly remarkable really. The size of the sea is overwhelming and it helps us greatly to do continued and detailed analysis of what we can expect, where we are and when we will be another centimeter further on the vast blue of the chartplotter (if you zoom out it looks much more manageable). One or two big ships per night cross our path and even if we only see them as little purple triangles on our AIS and they are 25 miles away it still feels good to have them there. We look back on our first Atlantic crossing fondly and our daily chat sessions with our friends sailing relatively nearby. Even though we are less than 500 miles from the coast of Greenland the sea seems absolutely endless. I'm glad that we have such a cosy crew on board.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Day 3: A Day Underway

Time: 0500UTC
Position: 52.39.92N / 041.00.21W
COG/SOG: 35 degrees / 7 kn
Trip: 578nm
Distance to go (DTG): 928nm (down to 3 digits)
Underway: 89 hours
24h distance: 164nm (!)
Conditions: SW winds at 20 kn. Fog. Cabin 18 degrees, outside 11.9 degrees. Moderate seas (2-3 m)
Sails: full main and reefed genoa

The fog seems to have settled over us and most of our time is spent inside at the moment, apart from frequent sail tweeks and checks outside. A little different than our first Atlantic crossing when the majority of our days were spent sunning in the cockpit. The monkeys afternoon time was easy to fill with a long daily bath in their buckets. And we thought that we had to be creative then. Fortunately, they are older now and can entertain themselves a little more. They constantly amaze us with their games of imagination and the stories they fabricate to support their play. Once again we try to keep some structure in the day and it now looks something like this:

0830 Monkeys up and off-watch adult gets up for breakfast
0900-1030 Various activities (We try to vary these between mental and physical thus a painting hour will be followed by an exercise/yoga/ crazy dance/follow-the-leader game, adults switch between weather reviews, lookout and boat management)
1030 Fruithapje (morning snack - so far we still have fresh clemantines, peaches, apples and blueberries)
1030-1230 Various activities (if we are feeling lazy this may include a movie for the monkeys but so far we have only done this once)
1230 Warm lunch (We've taken to eating our heavy meal at lunch and a light lunchlike meal in the evening)
1300-1500 One adult naps with the monkeys
1500-1630 Various activities (the monkeys can both spend ages drawing or colouring, the walls of the boat are becoming rather full of their artwork)
1630—1700 Borrelhapje (this is an afternoon snack, brings us all together and we usually try to make it something special, today was apple crumble with whipped cream and hot chocolate)
1700-1800 Various activities
1800-1900 Dinner (lunchlike)
1900 Off watch adult goes to bed to read and relax (we call this happy hour)
1930 Try to SSB with Herb, the weatherman (this worked well today but can sometime be frustrating due to propagation problems)
2000 Monkeys join the off watch adult in bed (hopefully the adult is already asleep)
2000-0830 Watches continue three hours on three hours off

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Day 2: Weather

Time: 0130UTC
Position: 51.05.85N / 045.02.37W
COG/SOG: 60 degrees / 6.5-7.5 kn
Trip: 395nm
Distance to go (DTG): 1140nm
Underway: 62 hours
24h distance: 168nm (!)
Conditions: SSE winds at 15-20 kn. Fog and rain. No moon. Cabin 20 degrees, outside 11 degrees. Moderate seas (2 m)
Sails: full main and genoa + cutter

Bombing along at an average of 7 knots on relatively flat seas has been pleasing us for the last 24 hours. This fact compensates more than a little for the additional distance that we have decided to sail. Our current course is taking us East of our rhumb line and out of our way an expected 120 nautical miles. Our hope is that this Easting will help us to keep some stronger Northerly winds off of our nose later in the passage. Our weather sources are varied at the moment. We tried to keep in touch with Canadian weather guru Herb Hilgenberg, but unfortunately have not been able to contact him for a couple of days due to SSB propagation. Prior to our departure and underway we have had some tremendous help from a local Newfoundland meteorologist named Duncan Finlayson. He is a fellow sailor and has even sailed to Greenland in light seas without any water on deck. We have also consulted a commercial weather router for the first time named Commander's Weather. This information, coupled with our own downloaded weather faxes, grib files and written reports will hopefully keep us is favourable conditions.

The sphere on board remains positive and relaxed. Both of the monkeys are becoming highly skilled artists, we read a lot of books, Seb cooked a delicious nasi with peanut sauce for lunch and we danced around and did some silly exercises. All in all rather a nice day.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Day 1: So Far So Good!

Time: 2000UTC
Position: 49.32.35N / 049.25.70W
COG/SOG: 60 degrees / 6.5-7.5 kn
Trip: 197nm
Distance to go (DTG): 1340nm
24h distance: 142nm
Conditions: SE winds at 15 kn. Sunny few fog banks. Cabin 20 degrees, outside 7.5 derees. Light to moderate seas (1-2 m)

Leaving Newfoudland, the cosy marina and all of the wonderful people we'd met was a challenge, especially with a long, cold and blustery crossing to Iceland before our noses. As such, the sea seemed rather large around us as we headed out of Long Pond, especially when I caught a glimpse of the vast expanse of blue on the chart plotter.

Beautiful sun and a lovely wind from the beam have given as a unexpectedly warm and pleasant trip so far. Our lunches and afternoon borretljes have all been held in the cockpit. Great news given that we were afraid that the monkeys would develop a vitamin D deficiency during this passage as they would never get outside. Dolphins have been leaping about the boat and we've seen a whale in the distance. We are also surrounded by a variety of birds that give us a cheerful feel. So far so good!

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

‘Over de Noord’ - The Northern Route

You may have noticed that our website is, once again, not entirely up to date.  Apologies for that.  Although it appears that we are still enjoying the sunny weather of Cuba,  in fact we left Cuba on May  7^th and are currently at the Royal Newfoundland Yacht Club just outside of St. John’s.   Our plan is to leave on July 3^rd for a 1400 nautical mile passage to Reykavik, Iceland.   This promises to be a cold voyage but we hope for fair winds and will be longing for the geothermal  baths of Iceland while underway.   If it is not too cold to take off my mittens I will write a short update of our progress every few days.  From Iceland we will sail to the Faroe Islands, on to the Shetlands and Orkneys and then on home to the Netherlands.  We expect to arrive in Den Helder in the third week of August to give ourselves some time to resettle back into our home before Emma starts school on September 5^th.  Please do continue to scroll down the blog from time to time as I do plan to include coverage of our fun adventures from Cuba, up the East coast of the US, Nova Scotia and Newfoundland once we have internet coverage again.  

While we are underway you can check our latest position here.

Things that go Bump in the Night

Departing Providencia was a sad task as we had fallen in love with the island and were loath to leave it behind.  But onward we must go, so we pulled up the anchor and, along with the big Pjotter, headed northwards for a 700 nautical mile sail to Havana, Cuba.   

The sail was fast and pleasant, although winds were high from time to time, and we found ourselves just off the North coast of Cuba on the evening of the April 28^th.  It was pitch dark, I was well settled into bed and Seb was on watch when we heard the familiar “Pjotter, Pjotter, here the Pjotter.”  We spoke frequently on the VHF with each other so this in itself was nothing unusual.  The unusual part was the panicked tone of voice.  The next message was much more alarming. “There is a small fishing boat next to our boat, they just appeared out of the dark” “They are shining their search light on us and they refuse to identify themselves.”  Seb called immediately to me and together we motored as quickly as possible towards them in the dark.  Seb called his father on the sat phone and he notified the coast guard while I readied the EPIRB and our flares…on the off chance that we would require assistance.  We were both shaking a little.   The reports on the VHF from Kees and Marta became more unsettling as we heard that the men on the boat were armed, had pulled up alongside their boat and were holding onto their railing, still refusing to identify themselves.  The two boats came into view in the dark and we made out 4 men, one carrying an incredibly scary looking machine gun (I guess they aren’t any other kinds).   They were all wearing t-shirts and jeans and were shouting questions in Spanish and generally looking very intimidating and it was all quite terrifying.   After several very, very, very long minutes it finally became clear that they were Cuban customs officials, checking if we were up to anything untowards.   When they were finished with the big Pjotter, they came alongside our boat and fired a number of questions at us, offered no information themselves, and finally rather grudgingly let us proceed.  As soon as our heart rates were back to normal (this took some time) and after several reassuring chats over the VHF with Kees and Marta, we settled back into our watch.